چرا ما از استفاده از هوای داغ در فرآیندهای نیمههادی خودداری میکنیم؟
اکثر خطوط تولید نیمههادی هنوز هم از روش استفاده از هوای داغ برای گرم کردن قطعات استفاده میکنند. البته این روش کار خود را انجام میدهد، اما سرعت آن بسیار کند است. فکر کنید: شما هوا را گرم میکنید تا آن هوا بتواند قطعه را گرم کند. این روش نیازی به واسطهای ندارد، اما باعث تأخیر زیادی در فرآیند تولید میشود.
به همین دلیل، بسیاری از ما به استفاده از امواج مادون قرمز روی آوردهایم. امواج مادون قرمز با هوا سروکار ندارند؛ بلکه انرژی را مستقیماً به سمت قطعه ارسال میکنند.
مسئله اصلی، سرعت است.
در روش استفاده از هوای داغ، باید منتظر بمانید تا کل اتاق به دمای مشخصی برسد؛ سپس قطعه شروع به گرم شدن میکند. این یک روش پرهزینه و طولانی است.
اما امواج مادون قرمز متفاوت هستند؛ این روش در عرض چند ثانیه منجر به رسیدن قطعه به دمای مورد نظر میشود. با کاهش زمان لازم برای گرم شدن قطعه، زمان تولید هر ویفر به طور قابل توجهی کاهش مییابد. این همان دلیل واقعی تغییر روش تولید است.
هشداری درباره سیمهای استفاده شده:
میتواند مشکلاتی پیش بیاید؛ نمیتوانید از سیمهای معمولی PVC یا سیلیکونی در نزدیکی این دستگاهها استفاده کنید. گرمای تابشی بسیار شدید است؛ میتواند پوشش سیمها را در عرض چند ساعت ذوب کند.
ما همیشه از سیمهای پوشیده شده با تفلون (PTFE) استفاده میکنیم؛ این سیمها میتوانند گرمای موجود در دستگاههای نیمههادی را تحمل کنند، بدون اینکه ترک بخورند یا گازهای عجیبی تولید کنند. این تنها راه برای حفظ سلامت مدارها در حالت کاری کامل است.
معایب این روش:
امواج مادون قرمز جادویی نیستند؛ آنها دارای جهت خاصی هستند.
هوای داغ مانند پتویی دور قطعه میپیچد، اما امواج مادون قرمز بیشتر شبیه به یک فلاشلایت هستند. اگر محل قرارگیری لامپها مناسب نباشد، نقاط سردی در قطعه ایجاد خواهد شد. اگر قطعه دارای شکل پیچیدهای باشد، نیاز به استفاده از چندین لامپ برای تأثیرگذاری بر قطعه از زوایای مختلف وجود دارد.
همچنین باید به سطح قطعه نیز توجه کنید؛ چون امواج مادون قرمز بسیار شدید هستند، ممکن است سطح قطعه قبل از گرم شدن هسته آن، آسیب ببیند.
اگر میخواهید محصولات بیشتری تولید کنید، بدون اینکه فضای بیشتری نیاز داشته باشید، استفاده از امواج مادون قرمز راه حل مناسبی است.